..::كابوس ِرويا::..
مي گفت:بيا عاشق شيم!بيا تا اوج پرنده بريم!بيا بريم تا خدا،تا بعد از خدا!!!
مي گفتم:تو فقط از رويا حرف ميزني،از خواب هايت!چيزي در درون ما گم شده!ما هم را گم كرديم!
مي گفت:نه!رويا نيست!تو در كابوسي!بيدار شو!كجايي؟!!بيدار شو!من اينجام!براي تو!كنار تو!
بيدار شدم!من راست مي گفتم!من در رويا بودم و او مرا بيدار كرد و ما هيچ جا نرفتيم!مانديم در تنهايي هايمان،در بغض هايمان!كاش در خواب مي گفتم اين كابوس به از هزاران بيداري است!
پ.ن:اين روزها عجيب شدم!شايد هم بزرگ شده ام!22 ساله!
+نوشته شده در شنبه دهم فروردین 1387ساعت16:25توسط من |
درباره من
دختران روستا به شهر فکر می کنند،دختران شهر در آرزوی روستا می میرند،مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند،مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک میمیرند.پروردگارا!کدامین پل،کجای جهان شکسته است که هیچ کس به خانه اش نمی رسد؟!
منوی اصلی
نویسندگان
آرشيو نوشته ها
آرشيو موضوعی
پيوندها
